culture and anathema

guimaras

2006-09-11T01:27:00.000-07:00

A villager uses plastic bags to dispose bunker oil in Guimaras island, central Philippines August 18, 2006. Bunker oil from last week's oil spill were placed inside plastic bags for disposal. Disaster workers and residents in Guimaras on Thursday attempted to contain last week's oil slick from a sunken tanker due to its impact on fish, plants, people and tourism in the area. REUTERS/Leo Solinap (PHILIPPINES)

Village workers clean bunker oil from the sand in Guimaras island, central Philippines August 18, 2006. Bunker oil from last week's oil spill were placed inside plastic bags for disposal. Disaster workers and residents in Guimaras on Thursday attempted to contain last week's oil slick from a sunken tanker due to its impact on fish, plants, people and tourism in the area. REUTERS/Leo Solinap (PHILIPPINES)

An activist with one hand covered in sludge holds a placard saying 'the oil spill in Guimaras is also due to government neglect', during a protest in front of Petron Corp., partly-owned by the government, in Manila's financial district Makati August 24, 2006. A tanker chartered by refiner Petron Corp. sank in heavy seas on August 11, oozing about a 10th of its 2 million litre cargo of industrial fuel off the central island of Guimaras, affecting 40,000 people and 200 km (120 miles) of coastline. REUTERS/Romeo Ranoco (PHILIPPINES)

A fisherman checks his fishpen in Nueva Valencia, on Guimaras island, an area affected by an oil spill from a tanker contracted by Petron, the Solar I, which sank in rough seas while carrying 500,000 gallons of oil.(AFP/Joel Nito)

Villagers carry fish which are left unsold in Taklong village, Guimaras island, central Philippines August 20, 2006, as people shy away from eating fish for fear of contamination. Guimaras was declared a disaster zone after the spill of about 200,000 litres of bunker oil. REUTERS/Leo Solinap (PHILIPPINES)

Filipino workers and a Greenpeace activist load relief goods onto the MY Esperanza in a port area of Manila August 18, 2006, bound for villagers affected by an oil leak in Guimaras island in central Philippines. Disaster workers and residents of nearby villages tried again on Thursday to contain last week's oil spill from a sunken tanker off the island of Guimaras, and worries were growing about the impact on fish, plants, people and tourism in the area. REUTERS/Romeo Ranoco (PHILIPPINES)

An aerial photo shows a Philippine Coast Guard ship spraying dispersant to clean up the oil spill northeast of Guimaras island, central Philippines, August 18, 2006. Disaster workers and residents in Guimaras are attempting to contain last week's oil slick from a sunken tanker due to its impact on fish, plants, people and tourism in the area. Picture taken August 18, 2006. REUTERS/Leo Solinap (PHILIPPINES)

Philippine President Gloria Macapagal Arroyo walks along a beach during her visit to an oil spill-affected area on Guimaras Island, central Philippines, August 26, 2006. A Japanese salvage ship hired to help clean up the Philippines' worst oil spill has developed mechanical problems, delaying its scheduled Saturday arrival by at least three days, officials said on Friday. REUTERS/Leo Solinap (PHILIPPINES)

2006-08-30T04:34:00.000-07:00

August 30 2006, Nagsalita sa harap ng klase namin ng journalism 113 si ginoong Rolando Fernandez tungkol sa blogging. Ang layunin ng talk na ito ay upang makapagbigay si Ginoong fernandez ng kanyang mga pananaw bilang isang manunulat o journalist na matagal sa larangan. Nagsimula pa siya noong mga panahong ang ginagamit pa lamang sa mga news rooms ay typewriter at wala pang nosyon ng computer. Bilang isang bihasang editor ngayon ng Philippine Daily Inquirer sa Baguio, ibinahagi niya sa amin ang kanyang mga pananaw tungkol sa blogging.

Tinalakay niya ng kaunti ang kasaysayan ng blogging sa Pilipinas. Nagsimula ito umano noong taong 2001. At may isang milyong blogger na ngayon sa Buong Pilipinas. Sa buong mundo, tinatayang umaabot ito sa bilang na 4.5 milyon.

Sinabi rin ni Ginoong Fernandez na ang blogging ay isang form ng journalism. Ibinigay niyang halimbawa ang blog site ng PCIJ, kung saan maaaring maglagay ng entry araw araw tungkol sa mga napapanahong isyu. Ito rin ang venue kung saan maaaring maglagay ng analysis tungkol sa mga isyung katulad ng 'garci tape.'

Sa mga blog sites, maaaring i-expound ang isang isyu. Bigyan ng mas malalim na pagtalakay. Magbigay ng background information at talakayin ang mga sensored na usapin.

Ibinigay niyang halimbawa ang ang isang manunulat ng Malaya, kung saan sinabi niyang mas marami pang reaksiyon ang kaniyang natatanggap kaysa sa column niya sa Malaya.

Sinabi rin ni Ginoong Fernandez na malaking hamon din ito sa mga community press. Dahil sa pagkakaroon ng bagong audience ngayon, dapat ay makipagsabayan din sila sa paggamit ng bagong media. Sinabi niyang sa loob ng 3-4 na taon, dadami pa ang gagamit ng blogs. Ngunit nakadepende pa rin ito sa economic status ng bansa... Kung kakayanin na ba ng mga tao ang magkaroon ng access sa computer.

Kung hindi mag-i-innovate ang mga publications, maaaring matabunan sila ng blogs. Kailangang isaalang-alang kung ano na ang media, lalo na ng print media, sa mga susunod na taon. At kung sino na rin ang magpa-practice ng propesyon na ito.

Sa blogs, maaaring makaacces ng sari-saring impormasyon. Kailangan lang na piliin ng mabuti ang nakukuhang impormasyon sa mga ito dahil, may mga impormasyon din na kung tutuusin ay basura lamang at walang katotohanan.

Isang magandang punto rin na isinama ni Ginoong Fernandez na sa blogs daw, makakamit mo ang pinapangarap mong publication na an mga mayayaman at may pera lamang ang maaaring magtayo.

Sa tanong na: kung ang bloggers ba ay maituturing na journalist din... Sinabi niyang maaari. Hindi naman kailangang "I-romanticize" ang pangalang 'journalist.' PAreho lang naman ang ginagawa ng isang journalist sa editor, sa reporter, as editor at sa correspondent.

sa PDI, sinabi niyang wala namng nangyayaring lamangan sa pagitan ng online edition ng PDI at ng newspaper. NAgco-compliment ang parehas na edisyon. Walang tabunan.

Hindi rin nagiging kwestiyon ang news treatment dahil sa blog. May edge lang ang mga estudyanteng nag-aral kung paano magsulat sa dyaryo.

Siyempre, may mga responsibilidad rin ang mga bloggers. Kailangan pa rin nilang maging ethical. Sakop pa rin naman sila ng mga batas ng Pinas, tulad libel. Makikita sa Society of Professional Journalist ang mga ethical guidelines sa pagba-blog.

Sa tanong na: Kung nakikita na ba nito ang pagkamatay ng newspaper dahil sa pagkakaroon ng blog. Sinabi niyang "not in his lifetime." ngunit nakikita na nito ang mga senyales tulad ng 1. Kakaunti na ang mga taong nagbabasa ng dyaryo at 2. Bumababa na ang sirkulasyon ng newspaper sa buong mundo.
pcij
spj
inquirer

2006-08-27T20:38:00.000-07:00

Reaksiyon ng isang Iskolar ng BayanState of the Nation Address ni PGMA
Mae P Santiago

Noong isang taon, isang kulay asul na gown ang siyang isinuot ni Gloria Arroyo sa kanyang SONA. Nayong taon, isang mamahalin at pulang damit mula kay Ito Kurato ang kaniyang isinout—maganda at pino ang disenyo…kumikislap kislap at talaga namang napakaganda.

Pagtatanong ng isang Iskolar ng Bayan

Sa loob ng tatlong taon, 11 buwan at anim na araw, ipinangako ng pangulo na isasakatuparan niya ang kanyang mga pryekto at adhikain, kung hindi man lahat ay karamihan.

Sa loob ng tatlong taon, 11 buwan at anim na araw, kaya pa bang umasa ng mga Pilipino sa mga pangkong maaaring mapako?

Sa loob ng tatlong taon, 11 buwan at anim na araw, kaya pa bang Makita ng mga Pilipino ang kanilang mga sarili na lalong nalulugmok sa kahirapan?

Sa loob ng tatlong taon, 11 buwan at anim na araw, maaari pa bang magbago ang sitwasyon sa Pilipinas upang magkaroon ng “Kapayapaan” at “pagkakaisa” ang mga namumuno sa gobyerno at ituon na lamang ang kanilang oras sa pagreresolba ng kahirapan ng mga Pilipino? Maaari bang isantabi muna nila, natin, ang ating mga pagkakaiba upang idirekta ang ating efforts sa pagpapaunlad ng bansa?

Ngunit ano pagkatapos ng tatlong taon, 11 buwan at anim na araw? Magkakaroon ba ng pagbabago sa pamunuan kung ang kultura na ng society ng politika sa Pilipinas ay “kultura ng korapsiyon?” Mababali ba ang ganitong “tradisyon?”

Sabi nga nila, “old habits die hard.”

Pagtatanong ng isang Iskolar ng Bayan
Pangako ng isang pangulo sa kanyang nasasakupan…

“…we have money.” Para umano sa edukasyon, roads and bridges, kalusugan at employment.Stats(ayon sa PDI): GNP; mula sa P4.9m (2005) – P5.8m (2006)Export revenue; mula sa $12.8B (2005) - $14.8B (2006)Foreign investments; mula P31.5B (2005) – P63.5B (2006)

Mayaman na ang Pilipinas!!!

Sana nga…

Sa kabila ng mga figures na iyan, bakit nagbabadya ng pagtaas ng tuition fee ang UPB? Ang “we have money” ba ay nangangahulugan na lumaki na ang suweldo ng aking mga magulang upang tustusan ang kulang P20,000 na tuition fee ko sa susunod na semester pag nagkataon? Paano pa yung alawans? City services? Renta ng boarding house? Magdidildil na ba ako ng asin upang maitawid ang aking pag-aaral?

Ang istatistika sa itaas ay hango pa sa nakaraang anim na buwan ng taon. Sa kabila nito’y nagkaroon ng alingasngas na tataas ang tuition fee sa susunod na semester. Kung tunay ngang susuportahan niya ang edukasyon, nasaan ang manipestasyon ng pagbabago at pag-unlad na ito? Bakit nangangamba pang tumigil ako sa pag-aaral kung sakaling matuloy ang tuition fee increase? Hindi ba dapat ay may pera ang kagawaran ng edukasyon dahil “we have money” nga upang tustusan ang pag-aaral ng mga kabataang Pinoy, hindi ang nagbabantang pagtaan ng tuition fees para lamang I-sustain ang ‘quality education’ na tinatawag, sa bawat kolehiyo at unibersidad ng Pilipinas.

Isa pa ang pagkakaroon ng “good health” na kasama sa mga pangk ni PGMA. Sa panahon ngayon, bakit ang mga treatable diseases tulad ng TB, kolera ,pagtatae at measles ay napakahirap gamutin ngayon sa kasalukuyang estado ng mga hospital at kilinika sa bansa? Nagiging sanhi pa ito ng kamatayan ng libu libong tao dahil sa kahirapan ng pagpapagamot. Sana nga magkaroon ng “good health” pagkatapos ng kanyang pangako.

Kabilang ang “employment” na pangako ng pangulo sa mga mamamayan. Kasama ba ditto ang patuloy na lumalaking bilang nga kabataan at kababaihan na napapasali sa white slavery? (NGO estimate 300,000-400,000 women are being trafficked annually [PDI]). Patuloy din ang pagtaas ng bilang ng mga propesyunal na lumalabas ng bansa upang magkaroon ng mas magandang trabaho at mas mataas na sahod.

Kung ganito ang sitwasyon ngayon ng “employment” sa Pilipionas, papaano na ang mga magtatapos ngyong taon at sa susunod pang mga taon?

Sensationalism

Kahit pala ang SONA ay nagpo-promote na na sensasyonalismo. Ihinalimbawa pa sina Manny Pacquiao at Lara Quigaman…ano ba ito? Oo naman, nakikisaya tayo sa kanilang mga napanalunan. Siyempre proud ang pinoy dyan. Ngunit dapat bang makiamot na lamang ng kasiyahan sa mga Pinoy na ito upang maging masaya naman ang mga Pilipino at makalimutan ang kanilang mas malalaking problema? Super acknowledged pa si Pacquiao na pinarangalan pa sa Malacañang dahil sa kanyang pagkapanalo. Good for him…pero paano yung ‘good for us?’

Magarang damit

Sinasabi ng mga beauty experts na may malaking bahagi ang damit sa pagpapaganda g isang tao. Malaki ang impact ng pananamit…ito ay maaaring repleksiyon ng pagkatao ng isang tao. Kung mamahalin, rich ang nagsusuot. Kung maganda pero mura, fashionista ang nagsusuot.
Paano dinamitan ni Pangulong GMA ang sitwasyon ng Pilipinas? Sinuotan din ba niya ng Ito Curato ang kalagayan ng mga Pinoy? Hindi naman alintana ng mga pinoy ang panlabas na kasuotan. Mas nakikita pa rin nla ang kabulukan ng tunay na sitwasyon ng polotika at pamumuhay ng mga Pinoy

Ano ang HUBAD na katotohanan sa likod ng magarbo at mamahaling pagsaplot ng mahal nating presidente sa kabuuan ng Pilipinas?

Our TV

2006-08-27T20:34:00.000-07:00

our tv
Television…the most entertaining medium on the planet. It has long been a topic for discussions and debates for communication students like me on various cultural subject positions.Now what really is the role of TV on society?In India, when TV was introduced in Delhi, its primary purpose was to disseminate messages about education and agriculture. Back then, TV was not yet a very popular medium.When Americans launched SITE (Satellite Instructional Television Experiment) thousands of messages about modernity was seen on TV.American researchers, as well as well-known Indians, tried to prove that television is a tool for modernity and change in the sociological aspect of life. But they were bound to be disappointed because sociology takes decades to evolve unlike technology, which change yearly.That’s the downfall of SITE. Americans concluded from the start that the Indians were poor because they were uninformed.In Korea, the emergence of private ownership of broadcasting system lead to debates about capitalism. Production costs became hard for the government to sustain. The solution was privatization. Advertisements.Because of Capitalism, the agendas of these broadcast corporations were questioned. What really is behind the colorful displays of images on TV? More sensationalized programs proliferated on TV. Programs compete for ads. Higher ratings means higher viewership, means more ads, means more money.In the Philippines, news oriented shows like TV Patrol and 24 Oras has less timeslot that sineseryes, koreanobelas, teleseryes and other series, which takes two hours on primetime. These shows generate higher ratings.Even news-oriented shows show signs of sensationalization—i.e. Chika Minute is lined-up with headline news on the first gap of 24 Oras.Why this trend?a. Because the viewers make it so…After a hard days work, people will want to be entertained and get out of stress through watching television. They’d rather watch entertaining programs than hardcore news.b. Or maybe because the networks dictate this trend…They may say it is because of the feedback they get from the viewers and they were merely giving them what they want.It’s a cycle of interrelated phenomena (determining the trend).Whether TV’s purpose is to educate people, to widely disseminate information, an escape from reality an entertaining tool for viewers, an income generating tool for big corporations—its purpose is subjective to every user.Is it a friend or foe? The answers is of course yours.

2006-08-27T20:27:00.000-07:00

Subject: Da Vinci Code; a Deconstruction

The film was an intrigue…at first. Da Vinci Code wrecked havoc in the international box office since Dan Brown’s publication of the interesting paperback. Brown’s book, the Da Vinci Code threatened to outdo the Bible in terms of sales and popularity. The book seemed to be an alternative, a deconstruction, per se, of the most used and most printed book since the third century, the Bible. It appealed to almost all audiences—from the religious Christian population to the atheists and the agnostics—which, may we say, the two classifications of people in the world. Of course, there are people in between the classification—the not so religious but not agnostics type of people. Point is, the market of Da Vinci Code extends to all. Statistics proved the popularity of the said book.
T
he film, on the other hand, didn’t prove as interesting as it was on the advertisements and promotions. As audiences, the film was a bit a bore. Just like all other religious films made. There is ,of course, an exception on Mel Gibson’s, highly sensationalized Passion of the Christ, with its brutally literal and direct use of the film element—blood (which too much we might add) and violence. Gibson used the popularity of Jesus Christ, and had it extended to the makings of Passion.

Why was it a bit of a bore?

First, you land on the big question, “How did Da Vinci portrayed the mis-divinity of Jesus Christ?” “Could it be the ‘real’ truth?” then it’ll be followed by a self-contemplating question,”Am I supposed to belive it?” Many questions arose and these are just some ar the restatements of it. The point is, there was already an intrigue and you want to know the answer.

Then you watch the film. You were looking for answer. The characters too, in the film are doing that. The thing is, the audiences had to wait until the middle of the film to finally get a glimpse of the ‘answer’ they were looking for. There was a rise of expectation. Then it dragged. It took the whole film to end to find the answer.

Secondly, the film relied heavily on dialogue. It wasn’t the first film to rely heavily on dialogue. There are in fact many films patterned on this kind of presentation. In fact, some received honors, like Vanilla Sky, staring Tom Cruise. Films are a combination of audio and video media. The challenge for a director in the modern era, with all the technologies available for use, is to tell a story using images more than the auditory aspect of the film. Audios are to reinforce those images. Enhancers.

What happened in the film was, the audio was reinforced by the images. You had to focus on the dialogue while being bombarded with confusing images of the deconstruction of Da Vinci’s Paintings. This was the scene on Robert Langdon’s visit to his older associate’s mansion, together with Sophie. We specifically critiqued that part, because, it was, as we gauged, the climax of the film. It was confusing.

Dan Brown’s book was better than it’s rendering on film. In the book, the visual aspect of that media was words. You read. When you couldn’t understand a thing or two about a chapter, you could always turn back to that page and reread it. It’s conveniently easier to control than the movie. The film, on the other hand is a passing image, which you wouldn’t want to fast forward or rewind every time you get confused about something, without giving you a headache.
The book gave a detailed description and explanation to the key questions posted above. That way, one could understand it more than watching it. The strength of the book was the downfall of the movie.

Thirdly, as opposed to other films which are competition of the Da Vinci Code, it didn’t have the technological edge of science fiction film like Harry Potter. The new audience nowadays are more fascinated with fast-paced, mtv-like gaping of scenes with all its visually stimulating effects.

Da Vinci Code isn’t the film you would want to watch if you want to relax.

Now, the other Big question, “Is it to be treated as religious material?”

Da Vinci Code versus The Bible…interesting!

Dan Brown, a man born during the Computer Age claims to have acquired proper and enough historical evidences to overthrow the Christian religion and the Bible. He incorporated signs and Da Vinci’s Mona Lisa, Madonna and the Child and the Last Supper paintings to deconstruct a long been established religion and belief among many populations around the world. He also integrated historical situations to reinforce his story. That way it would seem ‘more real.’
Da Vinci code was a novelty.

Maybe Brown was a feminist. He incorporated the power of women in his story. He tried to overthrow the existing patriarchal religion and give power to women “who should be dominating the Church because it was it them that the key of the Kingdom was given.” It’s an interesting thought. Who wouldn’t want power anyway? But the thing is, there is such thing as the Bible. It tells otherwise. It’s not a question of power but subjectivity and obedience, not of man and woman but the law.

He also incorporated a love story similar to that of Romeo and Juliet’s. He said that Jesus Christ actually had fallen in love and had sexual relations with Mary Magdalene and she conceived Christ’s child. Whew! Scandalous isn’t it? Imagine how broad a novelist mind could go.
But religion or its deconstruction requires more than just paintings and signs and explanations. Maybe it requires another kind of divinity…a negation of that of Jesus Christ’s divinity. We do not know. But all we could say is that signs of painting interpretations cannot negate faith.
Semiotics alone, does not comprise a proper basis of the Bible’s deconstruction. Semiotics, as Nick Lacey said, a contemporary cultural thinker said that signs do not have a definite denotation. The meanings of sign alone are relative and cannot have a definite meaning. Different historical and cultural background, environment, class, race and other affiliations can affect one’s interpretation of signs. The inverted “V” sign couldn’t mean a woman’s womb alone. For other’s it could mean a pyramid or an arrow or for others, it doesn’t have meaning at all. Their could be millions of variations. Dan Brown is one man alone versus 5 billion people in the whole world. Interpretation of signs could go up to that number. Who knows?

Moreover, Da Vinci is one of the Renaissance and Reformation artists during the 15th century. During this time, there was a movement towards individualism and humanism. It was high time for the “self.” Aesthetics and most form of arts in Europe that time focused on the subject of the self…of humans. It was a reaction from the tribulations and hardships of the Christian Religion, specifically the Roman Catholic Religion, because the State (or government) and the Church that time was one. There were movements to separate the two and thus gave rise to the the hippest subject that time which is the individual as opposed to that of God. Philosophy focused on the secular part of the social or the society, exclusive of the church. And during that time, when the what was ‘hip’ was the human subject,. Came Da Vinci. He painted Mona Lisa, Madonna and Child and The Last Supper during Renaissance Period. He was a ‘humanist’ not a religious person. Therefore his canvases shouldn’t even be basis of faith.

Dan Brown only derived meaning from those paintings, studied semiotics and structured an intriguing story about the Christian religion. It’s a fiction book, not a basis for something transcendal like God.

It’s a wonder why many people believed otherwise. They believed on the constructs of Dan Brown, popularized by the media. It’s interesting how media influences people. Is it because they don’t really know their God? Is it because they didn’t stop and be critical? Is it because trip lang nila? Who knows?

Dan Brown indeed made a remarkable book. But that’s it. It’s another aesthetic product of the mind. It’s a book. Plain and simple. Not factual, but fictional.

Christianity is not about some human construct and semiotics. It’s not about the material, tangible things. It’s not about Dan Brown or his interpretations nor Da Vinci and his paintings. It’s not about some historical and ideological research. Its about Beliving in the immaterial, God. It’s about obedience and the Bible.

Christianity is about faith.

Written by a Bible student.
-END-

2006-08-27T20:18:00.000-07:00

Mayroong isang dokyumentaryong ipinalabas and isang social anthropologist na pinag-aralan ang kultura ng mga Ladakh sa bansa ng Nepal. Isa itong napaka-interesadong dokyumentaryo dahil ito’y naglalaman ng napakaraming realidad sa mundo, gayundin ng iba’t ibang alternatibong pananaw ukol sa ekonomiya at kultura.

Ang Ladakh ay matatagpuan sa -------Nepal, sa paanan ng mga bundok ng------. Ang kanilang ikinabubuhay ay pagsasaka. Nag-aalaga rin sila ng cattle. Ang ilang pamilya ay nagtatanim ng mga gulay sa kani-kanilang bakuran upang pagkunan ng pagkain. Ang kanilang tubig na iniinom ay nagmumula sa natutunaw na yelo mula sa mga bundok, na siya ring ginagamit nila sa kanilang taniman bilang irigasyon.

Ang kanilang mga tirahan ay malalaki at matataas at kulay puti. Ito ay pinagtutulungang gawin ng mga lalaki sa kanilang komunidad. May sarili silang paraan ng paggawa ng mga bricks ng semento. Ang pagtatayo ng mga kabahayan ay isang pangkaraniwang kasanayan na lamang para sa kanila. Lahat ay marunong magtayo ng bahay.

Nakakatuwa rin kung paano sila namumuhay sa kanilang komunidad. Ang pagtatanim ay isang trabahong pangkalahatan. Ang mga babae ay kasama sa paghahanda ng taniman. Tinatanggal nila ang malalaking damo at habang ginagawa nila iyon ay kumakanta sila. Tulad ng Hudhud ng mga taga-Ifugao. Ang himig nito’y unique. Maihahalintulad ito sa himig ng mga kanta ng mga taga-India. Ang kanilang paghimig ay sagutan. Nauuna ang mga lalaki, tapos sasagot aang mga babae.

Tulungan ang pagtatanim sa Ladakh. Bawat pamilya’y tumutulong sa pagtatanim ng isang pamilya. Anuman ang anihin ng isang pamilya ay hinahati nito at isini-share sa kanyang kapwa taga-Ladakh. Ganun din ang pagkain pagkatapos ng trabaho. Parang piyesta parati sa Ladakh dahil parati silang sama-samang kumakain at naghahatian. Para sa kanila ang bahagi ng isa ay bahagi ng lahat. Kung may mahuli ka mang isda ay dapat mo itong i-share sa komunidad. Kung hindi ay hindi ka rin nila hahatian.

Ang pag-aalaga ng kanilang cattle ay pasa-pasahan din. Rotation kung baga. Bawat pamilya ay may toka sa pagbabantay ng mga alagang hayop ng buong komun idad. Kung baga, lahat ng alagang hayop ng mga taga-Ladakh, isa o dalawa lang ang mag-aalaga bawat araw. Depende sa toka. Ang mga tagapag-alaga ng mga hayop ay dapat masinsinan din and bantay sa mga hayop. Parati niya itong pinalalakad upang hindi nila sairin ang kakaunting halaman na mayroon sa Ladakh.

Simple lamang ang pamumuhay ng mga taga-Ladakh. Lahat at conjugal property. Parang lahat ay kapamilya.

Wala silang konsepto ng pera sa kanilang komunidad. Ang mga cattle ang basehan nila ng yaman.

Halimbawa, sa isang kasal, may konsepto sila ng ‘bride-price.’ Ang palitan sa bride price na ito ay mga cattle. Halimbawang ang bride price ng isang babae ay sampung cattle. Kilangang magbigay ang lalaki ng sampung cattle sa pamilya ng babaeng pakakasalan nito bago sila makapagpakasal. Ngunit may mga pagkakataong kulang ang alaga nilang hayop. Kaya kailangan nilang bumili. Noong mga panahong iyon, ang palitan sa cattle ay mga brass rods.

Dito nagsimulang mahaluan ng ibang kultura ang payak na kultura ng mga taga-Ladakh. Nagsimulang magkaroon sila ng contact sa ibang komunidad. Upang magkaroon sila ng brass rods ay kailangan nila ng perang pambili nito. Nagtrabaho sila sa ibang bayan. Kapag may pambili na sila ng brass rods ay saka sila babalik sa Ladakh upang ipambili ng cattle at nang makapagpaksal.

Nang magsimulang mangibang bayan ang ilan sa kanila, nagsimula na rin ang pagbabago sa kanilang maliit na bayan.

Nagkaroon sila ng konsepto ng pera. Marami sa kanila ang lumipat sa sentro upang magtrabaho at magkaroon ng pera. Ngunit dahil wala rin silang konsepto ng edukasyon, nahirapan sila at malamang na hindi rin gaanong maganda ang trabahong maaari nilang pasukan.

Hanggang sa ang kanilang mga lupain ay kanilang ipagbili upang makalipat sa sentro. Gayundin ang kanilang mga alagang hayop. Iniwanan nila ang nakagawiang pamumuhay upang ‘makiayon sa pagbabgo.’

Nagsimula ang pagpasok ng mga kanluraning produkto sa Ladakh, kasabay ng pagkakaroon nila ng konsepto ng pera. Nagsimula ang paglaganap ng telebisyon na lalong nagpalawig sa impluwensiya ng Kanluraning kaisipan.

Nauso si ‘Rambo’ na binidahan ni Sylvester Stallone. Ang mga kabataan ay ginaya ang pananamit ni Rambo gayundin ang kasuotan nito.

Nagsimula ang paglaganap ng krimen dahil na rin sa impluwensiya ng mararahas na mga palabas ni Rambo.

Ang pagsasaka sa kanilang lugar ay nagbago din. Nagsimula ang paggamit ng mga pesticides at synthetic fertilizers sa taniman, gamit ang mga rejects mult Estados Unidos. Ang mga pestisidyo ay na-ban sa Estados Unidos dahil may mga masasama itong epekto sa kalusugan. Ang surplus ng Kanluran ay ibinabaling sa mga ‘hindi pa gaanong maunlad na bansa’ na hindi pa kayang mag-manufacture ng sarili nilang produkto.

Ang mga pagbabagong ito ay na-reinforce pa ng pagkakaroon ng mga kalsada. Dahil dito, lalong napabilis ang paglalagak ng mga produktong Kanluranin sa kanilang lugar.

Sa pagpasok ng Kanluraning konsepto ng pag-unlad, nawala na rin ang unique na kultura ng mga taga-Ladakh. Ang pagsasaka nila ngayon ay hindi na tulungan. Nagpapabayad na ang iba sa pagtulong. Ang masama pa, ang kanilang mga produkto, kung ititinda nila sa sentro ay mas maliit ang bayad kaysa sa mga imported na produkto. Ngunit wala silang magawa. Kailangan nila ng pera upang may maipambili ng kanilang ikabubuhay.

Noong wala pa ang mga isyung ito sa kanilang komunidad, walang mahihirap na mga taga-Ladakh. Sabi nga ng anthropologist na gumawa ng dokyumentaryo, noong una niyang pagpunta sa Ladakh, tinanong niya kung nasaan ang pinakamahirap ng bahay doon. Sabi ng kanyang pinagtanungan, na isa ring residente ng Ladakh ay wala daw mahirap ng bahay doon.

Nagunit ngayo’y wala na ang mga puting bahay doon. Ang tubig na dati’y naiinom nila mula sa kanilang batis ay hindi na nila maaaring inumin dahil madumi na ito. Dumami na rin kasi ang mga basura doon.

Ang mga banyagang turista ay astang mayaman sa Ladakh dahil sobrang mura lamang ng mga bilihin doon. Ganoon ang tingin ng mga taga-Ladakh sa mga banyaga dahil kung gumasto ang mga ito ay higit pa sa kikitain nila ng buong taon. Ang hindi lang nila alam, ang mga Amerikanong ito ay galing din lang sa mga middle class family pagbalik nila sa sariling bansa.

Ang contact sa pagitan ng bawat society ay hindi maiiwasan. Ang uri ng komunidad mayroon ang mga taga-Ladakh dati ay maari lamang mag-exist ng mag-isa…ng walang contact sa ibang society. Self-sustaining ang ganitong samahan na tulad ng sa kanila. Dahil noong wala pa silang contact sa ibang komunidad, maayos pa ang kanilang pamumuhay.

Ang mga taga-Ladakh ay mayayaman kung sa konteksto ng kanilang kultura titignan. Ngunit kung titignan ito sa konteksto ng Kanluraning konsepto ng ekonomiya, talaga-ngang mahihirap sila.

Pagkatapos kong panoorin ang dokyumentaryong iyon,naisip ko, may mas mahirap pa pala kaysa sa Pilipino. Impluwensiyado rin tayo ng mga Kanluraning ideolohiya. Hindi na talaga maiiwasan ang globalisasyon. At siyempre, mas pabor iyon sa mga naghaharing bansa tulad ng Estados Unidos, Europa at Japan. May paraan pa ba upang sabayan ang tatlong ito sa pamamayagpag sa itaas?

see pictures of Ladakh